Bij het RHOC zien we dagelijks mensen die graag weer vrij willen bewegen. Soms zijn dat sporters, soms mensen die in het dagelijks leven worden beperkt door pijn of slijtage. Wat zij gemeen hebben, is de wens om weer zonder zorgen actief te kunnen zijn. Eén van hen is Alex Janssen (55), een bekende verschijning in de karatewereld.
Alex staat al veertig jaar op de karatemat. Twintig daarvan trainde hij op hoog niveau en maakte hij deel uit van het Nederlands team binnen zijn stijlgroep. Karate is voor hem meer dan een sport: het is zijn passie en dagelijkse omgeving. Bij karateschool Kai Sei in Zoetermeer geeft hij leiding aan de lesteams en leidt hij leerlingen op tot de zwarte band. Ook is hij examinator binnen de bond, zowel voor reguliere karateka’s als voor sporters met een beperking.
Toen de klachten begonnen
De eerste klachten begonnen onschuldig. “Het voelde alsof mijn lies verrekt was,” vertelt Alex. Een bezoek aan de fysiotherapeut en een scan lieten lichte artrose zien, maar nog geen reden voor een operatie. Alex bleef trainen, zoals hij altijd deed. Toch merkte hij na enige tijd dat hij in het dagelijks leven steeds vaker beperkt werd. Soms zakte hij zelfs door zijn heup tijdens het lopen. “Mensen zagen dat ik scheef liep. Ik had dit zelf eigenlijk niet echt door, totdat ik in de spiegel keek hoe ik liep. Dat zag er niet al te best uit.”
De klachten kwamen en gingen, maar werden geleidelijk erger. Bij dr. Rutgers werd opnieuw slijtage gezien. Na een paar maanden was duidelijk dat een operatie de beste oplossing was. “In de karate noemen we het wel eens beroepsslijtage. Ik was altijd een echte trapper, veel en hoog. Ik ken meerdere karateka’s die precies hetzelfde hebben gehad.”
Een vertrouwde keuze
De keuze voor RHOC was voor Alex snel gemaakt. “Ik was eerder in het LangeLand Ziekenhuis Zoetermeer geopereerd aan mijn meniscus en dat was heel goed bevallen. Mijn familie had daar ook goede ervaringen. Toen ik hoorde dat de orthopeden van het voormalige LangeLand Ziekenhuis nu bij RHOC werkzaam zijn, hoefde ik niet verder te kijken. Waarom zou ik ergens anders heen gaan als er in Zoetermeer een centrum zit waar ik vertrouwen in heb?”
Een ontspannen ingreep
De operatie verliep opvallend ontspannen. “Ik heb zelfs nog gelachen tijdens de ingreep,” vertelt Alex. “De vrouw van de anesthesiemedewerker sport bij mij, dus dat zorgde meteen voor een fijne, luchtige sfeer.”
Alex deed mee aan de HIP-STITCH studie met een nieuwe hechttechniek. Zijn verband werd iets rood, waardoor hij een extra nachtje moest blijven. “Dat vond ik helemaal niet erg. De volgende ochtend stond ik al met de fysiotherapeut te oefenen. Ik had al eerder op krukken gelopen, dus dat ging meteen goed.”
Herstel met vertrouwen
Na de operatie had Alex nauwelijks pijn. “Alleen de wond voelde wat branderig. Verder voelde ik me eigenlijk meteen goed. Ik moest thuis echt opletten dat ik niet te snel te veel ging doen.” De nazorg bij RHOC ervoer hij als prettig en persoonlijk. “Het is een klein ziekenhuis en die persoonlijke aandacht waardeer ik enorm. Zeker als je zorg nodig hebt, maakt dat echt verschil.”
Inmiddels staat Alex weer op de karatemat. “Ik kan weer goed bewegen. Sommige bewegingen durf ik nog niet helemaal. Misschien kan het wel, maar ik neem liever geen risico. Verder gaat het fantastisch.”
Een waardevolle tip voor andere patiënten
Alex merkte dat zijn sportachtergrond hem hielp bij het herstel. “Sterke spieren en een goede conditie maken echt verschil. Hoe fitter je de operatie ingaat, hoe sneller je herstelt. Dat zou eigenlijk iedereen moeten weten.Het helpt enorm als je al met een fysiotherapeut werkt aan je spierconditie voordat je geopereerd wordt.”
Met zijn nieuwe heup en zijn vertrouwde energie staat Alex weer waar hij het liefste is: op de karatemat.